Ja nie śpię. Ja zamykam oczy by widzieć ciemność.
Ja się nie budzę. Ja otwieram oczy by nie widzieć ciemności.

Przez to zamieszanie w moim życiu, ktore wywołały pewne dwie dziewczyny, w tak krótkim odstępie czasu zaniedbałem wiele ważnych rzeczy, nie mówiąc już o uczelni, i o tym, że mam dwie pierdolone poprawki, ktore mnie strasznie wkurwiły, bo nie mogłem przez nie wyjechać sobie w góry na sanki.
Powiem jedno trzeba naprawdę uważać na kogo sie trafia, a na dziewczyny tym bardziej, bo potrafią z męskiego mózgu zrobic ciepły kisiel.
Wracam więc do rzeczywistości.

Popełniłem dwa razy ten sam błąd, wiele bólu mnie to kosztowało, ale mam nauczkę do końca życia. Nigdy wiecej już nie popełnie tego samego błędu.
Nie dam się już nigdy w ten sposób potraktować. Nie wiem czy zostałem oszukany, czy sam się oszukiwałem, dwie dziewczyny, dwa zawody. Cięzko sie z tego pozbierać, chyba przez cały ten czas kroczyłem jak ślepiec w labiryncie, nigdy nie wierzyłem w to, ze mogę dotrzeć do upragnionego celu. Pogubiłem się. To, w co zawsze wierzyłem okazało się jedynie mydlaną bańką, złudzeniem.
Już nie wrócę myslami do tamtych chwil, najwyższy czas o tym zapomnieć.
Liczy się tylko to co nastapi, a to co było nigdy już nie powróci, spaliłem mosty, zerwałem wszelkie kontakty. To jest juz koniec tamtego i tego epizodu, była to którka część mojego życia, ale bardzo intensywna, chyba za bardzo, teraz już wiem, że byłem bardzo naiwny i za dużo oczekiwałem.
Nigdy nie jest za późno na zmiany, zaczynam więc nowy rozdział, czuję, ze w końcu wydoroślałem i nabyłem doświadczenia, które nie pozwoli mi ponownie zostać zranionym.
Mam nadzieję, ze teraz będzie tylko lepiej.

Zagubionego człowieka, w którym trzydzieści sześć strumieni pragnień wartko płynie w kierunku przedmiotów rozkoszy, porywa powódź jego namietnych myśli.
Te strumienie płyną wszędzie, a dziki powój pragnień kiełkuje i rozrasta się. Widząc, że powój ów wystrzelił w górę, odetnij jego korzeń mądrością.

A ja nie chcę...

Nic mi się nie chce, tylko bym się przytulał...